Author Archives: TVI MOD

วิบูลย์ พึงประเสริฐ  20 กรกฎาคม 2550 ในช่วงเดือนที่ผ่านมานับว่า เป็น”ขาขึ้น”ของตลาดหุ้นไทย ดัชนีตลาดหลักทรัพย์ไทยปรับตัวเพิ่มขึ้นมากกว่า 20% มาอยู่ที่ 860 จุด ซึ่งเป็นจุดสูงสุดในรอบหลายปีที่ผ่านมา เหตุผลหนึ่งที่ทำให้ตลาดหุ้นไทยปรับตัวขึ้นอย่างมาก มาจากการไหลของกระแสเงินทุนของต่างประเทศเข้ามายังตลาดหุ้นในเอเซีย โดยเฉพาะในช่วงปลายปีที่ผ่านมา ดัชนีตลาดหุ้นในเอเซียต่างปรับตัวกันถ้วนหน้า บางตลาดดัชนีเพิ่มสูงกว่าเท่าตัว แต่เนื่องจากในเวลาเดียวกันประเทศไทยเกิดรัฐประหารในเดือนกันายน 2549 ทำให้เงินลงทุนจากต่างชาติเกิดความไม่มั่นใจในสถานการณ์การเมือง ดัชนีตลาดหุ้นไทยจึงไม่สูงขึ้นเหมือนตลาดหุ้นเพื่อนบ้าน จวบจน หตุการณ์ต่างๆในประเทศได้คลี่คลายไปในทางที่ดีมากขึ้น โอกาสที่จะมีการจัดตั้งการเลืือกตั้งในช่วงปลายปีที่จะถึงนี้มีสูงขึ้น รวมทั้งตลาดหุ้นไทยไม่ได้ปรับตัวสูงตามประเทศอื่นๆในแถบเอเซียมานาน ทำให้เงินลงทุนต่างประเทศเริ่มกลับเข้ามาซื้อหุ้นไทยมากขึ้น ดัชนีหุ้นไทยจึงปรับตัวสูงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ถ้าสังเกตดูจะพบว่า ดัชนีตลาดหุ้นไทยที่ปรับตัวขึ้นนั้นมาจากราคาหุ้นที่เพิ่มขึ้นของหุ้นที่มี มาร์เกตแคปสูงๆแทบทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นหุ้นแบงค์ พลังงาน หรือปิโตรเคมี ส่วนหุ้นที่มีขนาดเล็กลงมานั้น หลายๆบริษัทยังไม่ได้ปรับตัวสูงขึ้นมากนัก แสดงว่าเงินลงทุนต่างชาติรอบนี้เข้ามาในหุ้นขนาดใหญ่เป็นส่วนมาก นัก ลงทุนต่างประเทศที่เข้ามาลงทุนในตลาดหุ้นเอเซียในช่วงนี้เนื่องจากมองเห็น ว่า … Continue reading →

วิบูลย์ พึงประเสริฐ 29 มิถุนายน 2550 วิธีจำกัดความเสี่ยงวิธีหนึ่งที่นักวางแผน ทางการเงินชอบแนะนำกันมากคือ หลักการกระจายความเสี่ยงโดยเฉพาะการ แบ่งสัดส่วนเงินลงทุน หรือ Asset Allocation เรามักได้ยินอยู่เสมอ กับคำกล่าวที่ว่า”อย่าใส่ไข่ทั้งหมดไว้ในตระกร้าใบเดียว” เหตุ ผลที่ผ้รู้แนะนำเช่นนั้นเพราะว่าถ้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเช่นตระ กร้าตก ไข่ที่มีอาจแตกเสียหายทั้งหมดในคราวเดียว ไข่เปรียบเสมือนเงินลงทุน ถ้านำเงินไปซื้อหุ้นทั้งหมด แต่หุ้นเกิดราคาตกขึ้นมา เงินลงทุนอาจสูญหายไปได้ ดังนั้นนักการเงินจึง นำวิธีการแบ่งสัดส่วนเงินลงทุนมาใช้ในการ”จำกัดความเสี่ยง” โมเดลการแบ่งสัดส่วนเงินลงทุนที่ใช้กันส่วนใหญ่มักนำ”อายุของผู้ลงทุน”มา เป็นเกณท์ในการจัดสัดส่วนในทรัพย์สินต่างๆ โดยถือหลักที่ว่าถ้าอายุยังน้อยสามารถรับ”ความเสี่ยง”ของการขาดทุนได้มากจึง ลงทุนในสินทรัพย์ที่มีความเสี่ยงที่เงินต้นจะสูญหายได้ในสัดส่วนที่สูง ตัวอย่างเช่น ถ้าอายุนักลงทุนอยู่ระหว่าง 20-30 ปีควรจะลงทุนในสัดส่วนของสินทรัพย์ต่างๆดังนี้ หุ้น 70% พันธบัตร 20% และเงินสด 10% ถ้าอายุมากขึ้น นักการเงินมักแนะนำให้ลงทุนในสินทรัพย์ที่มีความเสี่ยงน้อยลงให้สูงขึ้น … Continue reading →

มนตรี นิพิฐวิทยา 22 มิย. 2550 คราวที่แล้วเราคุย กันเรื่องพฤติกรรมของผู้บริโภค และเราก็มีปัจจัยที่ผู้บริโภคใช้กำหนดความต้องการของตนเอง คือ รสนิยมและความชอบ รายได้ ความคาดหวังในอนาคต จำนวนผู้ซื้อสินค้า สินค้าที่ใช้ร่วมกันและสินค้าทดแทน ปัจจัยดังกล่าวนี้ถ้าหากปล่อยให้ผู้บริโภคกำหนดเองได้อย่างเต็มที่ เชื่อว่าทุกคนคงนำมาใช้ในจุดสูงสุดของแต่ละปัจจัยนั่นเอง อย่างไรก็ตามเรา คงทำอะไรก็แล้วแต่โดยไม่มีข้อจำกัดนั้นไม่ได้ เมื่อเรามีรายได้ เราย่อมมีการแบ่งรายได้ออกเป็นส่วนๆเพื่อกำหนดเป็นงบประมาณที่เราจะใช้ บริโภคสินค้าต่างๆ ดังนั้นปัจจัยต่างๆที่กล่าวมาข้างต้นยังจะต้องถูกจำกัดโดยงบประมาณที่จะใช้ ในแต่ละสินค้านั่นเอง ดังนั้นตลาดเป้าหมายมักจะถูกแบ่งออกตามระดับรายได้ของผู้บริโภค ทั้งนี้ ปัจจัยและข้อจำกัดดังกล่าวนั้นจะไม่เหมือนกันในแต่ละภูมิภาค แต่ละประเทศ อีกทั้งผู้บริโภคยังมีอายุหลากหลาย มีวัยเด็ก วัยรุ่น วัยทำงาน และผู้สูงอายุ สำหรับกิจการที่ดี นั้นควรมีตลาดเป้าหมายของตนเองอย่างชัดเจน เช่น ทำบ้านสำหรับผู้มีรายได้น้อยหรือรายได้ระดับกลางและเป็นวัยทำงาน หรือ ทำบ้านสำหรับผู้มีรายได้ระดับกลางถึงสูงและเป็นวัยทำงาน หรือ ทำคอนโดมิเนียมสำหรับวัยรุ่นหรือวัยเริ่มทำงาน ก่อนกำหนดตลาด … Continue reading →

วิบูลย์ พึงประเสริฐ  15 มิถุนายน 2550 นัก ลงทุนในตลาดหุ้นทุกคนคงเจอกับภาวะ”ขาดทุน”ไม่มากก็น้อย ไม่ว่านักลงทุนนั้นจะเป็นหน้าใหม่ หน้าเก่า หรือมืออาชีพอย่างผู้จัดการกองทุนรวมก็ตาม คงหนีไม่พ้นกับสภาพตลาดหุ้นย่ำแย่ และ”ราคาหุ้น”ที่ถืออยู่มีราคาลดลง ส่วน ใหญ่แล้วเมื่อสภาพตลาดหุ้นตกต่ำ สภาพจิตใจของนักลงทุนมักจะหดหู่ไปด้วยเช่นเดียวกัน สังเกตได้จากห้องค้าตามบริษัทหลักทรัพย์ต่างๆ เมื่อไหร่ที่ตลาดหุ้นซบเซา ห้องค้ามักเหงียบเหงา วอลุ่มการซื้อขายน้อย แต่เมื่อตลาดหุ้นคึกคัก เราจะเห็นนักลงทุนเต็มห้องค้า นักลงทุนส่วนใหญ่เมื่อซื้อหุ้นบริษัทใด บริษัทหนึ่งแล้ว มักคิดว่าราคาหุ้นนั้นจะปรับตัวขึ้นไปและสามารถทำ”กำไร”ได้ ถ้านักลงทุนรู้ว่า”ราคาหุ้น”บริษัทนั้นจะลดลง คงไม่เข้าไปซื้อให้ขาดทุน แต่ ในความเป็นจริง ราคาหุ้นของบริษัทในเวลาใดเวลาหนึ่งมีโอกาสเพิ่มขึ้นหรือลดลงเท่าๆกัน โอกาสที่ราคาหุ้นจะเพิ่มขึ้นหรือลดลงนั้นมีโอกาสเกิดขึ้น 50% ทุกครั้งที่เราซื้อหุ้น เราควรคาดหวังได้เลยว่าราคาหุ้นมีสิทธิลดลงได้เช่นเดียวกัน นักลงทุน ส่วนใหญ่ไม่ได้คิดถึงโอกาสที่ราคาหุ้นจะลดลง เมื่อซื้อหุ้นแล้วคิดว่าราคาหุ้นต้องขึ้น แต่เมื่อราคาหุ้นปรับตัวลดลง กลับทำอะไรไม่ถูก และคิดว่าราคาหุ้นจะปรับตัวขึ้นมาเองจนมีราคาเท่าเดิม และตัดสินใจถือหุ้นบริษัทนั้นต่อไป … Continue reading →

มนตรี นิพิฐวิทยา montri@thaivi.com 8 มิถุนายน 2550 ช่วง ที่ผ่านมาเกิดงานสัมมนาขึ้นหลายงาน ผมพบคำถามจากนักลงทุนที่มาฟังงานสัมมนากันหลายท่าน พบว่าปัญหาสำคัญของนักลงทุนส่วนใหญ่คือการสรรหาบริษัทที่เรียกว่าดี ที่ ว่าบริษัทนั้นมี Business Model ที่ดีนั้นดูได้อย่างไร ผมและวิทยากรท่านอื่นมักจะบอกว่า เราต้องคอยสังเกตการณ์เปลี่ยนแปลงของ “พฤติกรรมของผู้บริโภค” และดูว่าบริษัทไหนออกแบบธุรกิจเพื่อรองรับพฤติกรรมที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงของ ผู้บริโภคในระยะยาว และอะไรเล่าที่จะเป็นตัวกำหนดว่า “พฤติกรรมของผู้บริโภค” นั้นกำลังจะเปลี่ยนไป! ผมพอจะรวบรวมออกมาได้ 4-5 ประเด็นที่อยากจะฝากคุณๆไว้ให้คอยสังเกตจากตัวท่านเอง จากคนรอบข้าง ทั้งจากกลุ่มวัยรุ่น วัยทำงาน ผู้ใหญ่และผู้สูงอายุ เพราะกลุ่มคนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้บริโภคด้วยกันทั้งสิ้น 1. รสนิยม และความชอบ คำถามที่ว่า ”ทำไมผู้คนจึงซื้อของ” เป็นคำถามที่นักการตลาดและนักโฆษณาสนใจเป็นอย่างมาก รสนิยมและความชอบนี้เป็นส่วนสำคัญที่แสดงถึงความชอบและไม่ชอบของผู้บริโภคใน การบริโภคสินค้าและบริการเหล่านั้น หรือแม้บางครั้งผู้บริโภคยังไม่เข้าใจว่าสินค้าหรือบริการนั้นๆตอบสนอง … Continue reading →

วิบูลย์ พึงประเสริฐ    1 มิถุนายน 2550 บทความที่แล้วได้กล่าวถึงการ”จำกัดความ เสี่ยง”จากการลงทุนในตลาดหุ้นด้วยการลงทุนในกองทุนดัชนี (Index Fund) ซึ่งช่วยลดความเสี่ยง จากการผันผวนของราคาหุ้นให้เป็นไปตามดัชนีตลาดหุ้น แต่ถึงอย่างไรก็ตาม เราคงไม่สามารถทำให้ความเสี่ยงที่มีนั้นหมดไปได้ ดังคำกล่าวที่ว่า “ความเสี่ยงจากการลงทุนนั้นไม่สามารถ”กำจัด”ได้ แต่เราสามารถ”จำกัด”ได้” อาทิตย์นี้จะกล่าวถึงวิธีการในการ”จำกัดความเสี่ยง”จากการลงทุนอีกหนึ่งวิธี ในทางทฤษฎีการลงทุนมักกล่าวถึง”ความเสี่ยง ”ว่าเป็นเรื่องของ”ราคาหุ้น”ที่มีราคาเปลี่ยนแปลงไปมาอยู่ตลอดเวลาของการ ซื้อขาย ถ้าหุ้นนั้นมีนักลงทุนขายออกมามาก ราคาหุ้นจะลดลง ในทางกลับกันถ้าหุ้นนั้นมีคนซื้อมาก ราคาหุ้นจะปรับตัวสูงขึ้น การเข้าซื้อหุ้นของนักลงทุนในตลาดหุ้นมักเรียกกันว่า “แรงซื้อ” ส่วนการขายเรียกกันว่า “แรงขาย” ในเวลาปกติ ถ้า”แรงซื้อ”มากกว่า”แรงขาย” หุ้นจะขึ้น แต่ถ้า”แรงขาย”มากกว่า”แรงซื้อ” หุ้นนั้นจะมีราคาลดลง นักเก็งกำไรในตลาดหุ้นได้ใช้หลักการของ”แรงซื้อ” และ “แรงขาย”ในการ”จำกัดความเสี่ยง”ในการลงทุน นักเก็งกำไรมักมอง”เทรนด์”หรือ”แนวโน้ม”ของ ตลาดหุ้นเป็นสิ่งสำคัญ ถ้าเมื่อใดที่แนวโน้มหุ้นเป็น”ขาขึ้น” เนื่องจากมี”แรงซื้อ”เข้ามามาก … Continue reading →

มนตรี นิพิฐวิทยา montri@thaivi.com 18 พฤษภาคม 2550 สืบเนื่องจากการที่ผมได้ไป เป็นวิทยากรในงาน Money Expro. ที่ผ่านมา แล้วบังเอิญได้รับคำแนะนำดีๆจากท่านผู้ติดตามอ่านคอลัมน์ ท่านบอกว่าคอลัมน์ของผมนั้นอ่านแล้วยังไม่ง่าย ซึ่งผมก็เข้าใจดี และก็พยายามอย่างที่สุดที่จะให้อ่านกันเข้าใจง่ายๆ แต่ทั้งนี้ท่านผู้อ่านควรจะต้องหาความรู้เพิ่มเติม หรือ เขียน E-mailมา คุยกับผมได้ครับ ผมเคยเขียนเรื่อง Temple Boxing Schoolไปเมื่อสองปีก่อนเห็นจะได้ วันนี้เพื่อให้เกิดบรรยากาศความง่ายขึ้นผมจึงขอพูดถึงเรื่องนี้อีกครั้ง เพราะขณะนี้เรื่องๆนี้กลายเป็นหนังสือฉบับกระเป๋า ซึ่งท่านผู้เขียนเรื่องนี้มิได้ตั้งใจให้เป็นหนังสืออะไรหรอกครับ เพียงแต่ท่านนั่งเขียนประสบการณ์อันยาวนาน พร้อมไปด้วยวิธีการเอาตัวรอดในตลาดหุ้นของท่านด้วยสำนวนกวนๆขำๆลงในเว็บ บอร์ด พอนานๆเข้าเรื่องราวก็มากขึ้นจนเพื่อนฝูงเห็นว่ามันมีประโยชน์และอ่านมันส์ ดีจึงเอามารวมเป็นเล่มขนาด184หน้า ราคาย่อมเยา 175บาท ถ้าท่านจำ “คลาย เครียดเรโช” ได้ ท่านก็น่าจะนึกถึงเนื้อหาเด่นๆของ “สำนักมวย วัด” … Continue reading →

มนตรี นิพิฐวิทยา  4 พฤษภาคม 2550 วิธี การวิเคราะห์ก็คือการตั้งคำถามตามหัวข้อที่ให้ไว้ คือ มูลค่า ต่อลูกค้า (Customer Value): ทรัพยากรที่บริษัทใช้นั้น สามารถสร้างสินค้าและบริการที่มีคุณค่าต่อลูกค้าหรือไม่? ลักษณะ เฉพาะของทรัพยากร (Rareness): มีเพียงบริษัทนี้เท่านั้นหรือไม่ที่มีทรัพยากรนี้? ถ้าไม่ ความสามารถที่บริษัทใช้ทรัพยากรนี้สูงกว่าคู่แข่งอย่างไร? ความ สามารถในการเลียนแบบ (Immutability): บริษัทอื่นสามารถลอกเลียนแบบได้ง่ายหรือไม่? การทดแทนกันได้ (Substitutability): มีทรัพยากรอย่างอื่นที่สามารถทดแทนกัน และสามารถสร้างคุณค่าต่อลูกค้าได้เท่าเทียมกันหรือไม่? ความเหมาะสม ของทรัพยากรที่บริษัทมี (Appropriability): ใครเป็นผู้ได้ประโยชน์จริงๆ จากทรัพยากรนี้ เพื่อให้สามารถนำเอาวิธีการนี้ไปใช้ให้เกิดประโยชน์ ก็คงจะต้องยกตัวอย่างกันสักหน่อยครับ ลองเอาบริษัทค้าปลีกด้านเทคโนโลยีในบ้านเราสักหน่อยดีกว่า แต่นี่ไม่ได้หมายถึงว่าบริษัทนี้จะเป็นอย่างที่ผมวิเคราะห์ให้ดู แต่เป็นเพียงการยกเป็นกรณีศึกษาเท่านั้นครับ เมื่อก่อนเราอยากจะได้ อุปกรณ์ … Continue reading →

วิบูลย์ พึงประเสริฐ  11 พฤษภาคม 2550 ตามปกติแล้ว การลงทุนในตลาดหุ้นในสายตาคนทั่วไปมักมองว่าเป็นเรื่องของ”ความเสี่ยง” โดยเฉพาะความเสี่ยงที่ราคาหุ้นลดลงทำให้เกิดการขาดทุนจากการลงทุน ความผันผวนของราคาหุ้นที่มากกว่าสินทรัพย์อื่นๆ ทำให้คนที่มีเงินออมเลือกที่จะฝากเงินในธนาคารหรือลงทุนในพันธบัตรมากกว่า ซื้อหุ้น แต่ไม่ว่าเราจะนำเงิน ไปอยู่ในรูปแบบใด “ความเสี่ยง”ที่เกิดขึ้นนั้นมักมีอยู่เสมอ การฝากเงินในธนาคารมีความเสี่ยงจากอัตราเงินเฝ้อที่เพิ่มขึ้นสูงกว่าอัตรา ดอกเบี้ยที่ได้รับ หรือพันธบัตรที่ถืออยู่อาจมีค่าลดลงเมื่ออัตราดอกเบี้ยปรับตัวสูงขึ้น มีผู้รู้กล่าวเอาไว้ว่า “ความเสี่ยง จากการลงทุนนั้นไม่สามารถ”กำจัด”ได้ แต่เราสามารถ”จำกัด”ได้” การลงทุนในตลาดหุ้นก็เช่นเดียวกัน นักลงทุนจำเป็นต้องมีวิธีการในการ”จำกัดความเสี่ยง”จากการลงทุนอย่างมี ประสิทธิภาพ ในทางทฤษฎีการลงทุน สมัยใหม่ โดยเฉพาะทฤษฏีตลาดที่มีประสิทธิภาพ (Efficient Market Theroy – EMT) ได้ตอกย้ำถึงความเสี่ยงของราคาหุ้นที่ผันผวนอย่างคนส่วนใหญ่กังวล โดยนำความเบี่ยงเบนของราคาหุ้นที่เกิดขึ้นบนกระดาน หรือที่เรียกกันว่า”ค่าเบต้า”มาคำนวณหามูลค่าของหุ้นของบริษัทนั้นๆ ยิ่งหุ้นบริษัทไหนมีค่าความผันผวนของราคามาก (ค่าเบต้าสูง)จะถือว่าหุ้นบริษัทนั้นมี”ความเสี่ยง”มากตามไปด้วย การลงทุนที่ดีตามทฤษฏีตลาดที่มีประสิทธิภาพ ควรประกอบไปด้วยหุ้นที่มีค่าความผันผวนต่างๆกัน ซึ่งเมื่อรวมกันแล้วทำให้ค่าความผันผวนของพอร์ตการลงทุนเท่ากับความผันผวน … Continue reading →

มนตรี นิพิฐวิทยา 27 เมษายน 2550 Business Model ที่ ดีนั้นจะต้องสร้างผลตอบแทนได้อย่างคุ้มค่า ถ้าจะให้ดีกว่านั้นจะต้องสร้างผลตอบแทนได้สูงกว่าคู่แข่ง ในการที่บริษัทจะทำได้อย่างนั้น บริษัทจะต้องมีทรัพยากรที่สามารถผลิตสินค้า และบริการที่มีคุณค่าต่อลูกค้า (Customer Value) บริษัทจะต้องมีความสามารถและกำลังการผลิตในการเปลี่ยนทรัพยากรดังกล่าวให้ เป็นสิ่งที่ลูกค้าต้องการ (มีคุณค่าต่อลูกค้า) และเป็นผลกำไรต่อบริษัท ในส่วนนี้เราจะ คุยกันสองส่วนคือ ทรัพยากร และ ความสามารถในการเปลี่ยนทรัพยากรให้เป็นสินค้าและบริการ เริ่มที่ทรัพยากร ทรัพยากรในที่นี้หมายถึงสินทรัพย์ เช่น เครื่องจักร อุปกรณ์ ชื่อเสียงของตราสินค้า พนักงานที่มีความสามารถ ฐานข้อมูลและความสัมพันธ์กับลูกค้า ช่องทางการจัดจำหน่าย และความลับทางการค้า ทรัพยากรนี้ยังแบ่งได้เป็น สินทรัพย์ที่มีตัวตน (Tangible) ไม่ มีตัวตน (intangible) และทรัพยากรมนุษย์ … Continue reading →